fazlaminikbirbayan 10 ocak 2013tü tanıştığımızda , bilmiyordum o zamanlar neler olacağını yaşanacağını. internet üzerinden , öylesine vakit geçer diye yazmıştım sana , sonra konuşma diğer günlere sarkarak uzadı. Uzadıkça beni kendine çekti , alıştım. Her güne senle başlayıp senle biitiriyordum. İlk kez doğum günümde aramıştın beni sesini ilk kez o zaman duymuştum , aylar geçti ve artık bir parçam olmaya başlamıştın. Kendi içimde seni kıskanmaya başlamıştım , kızıyordum aradada görmediğin birinden hoşlanamazsın , kıskanamazsın diye ama oluyordu. Plan yapıyorduk o zaman İstanbul gezisinde görüşecektik bir sürü şey planlamıştık, sonra gezi iptal oldu ve görüşme umutlarımız son buldu. Ama yinede pes etmedik , zamanla sevgili olduk sonra. Annenin beni aradığını , bi gece sarhoş olup arkadaşlarına beni sevdiğini söylediğini , anneme seni anlatmamı hiç unutmam. Bir süre sonra her ilişkide olduğu gibi kopukluklar , sıkılmalar büyük tartışmalar başladı. Görememekten kaynaklı sorunlar en büyüğüydü , iştahım uykularım hayat düzenim bozulmuştu. Bi gün benim için çok önemlisin ,seneye sınavı kazanıp yanıma geleceksin diyerek ayrıldın benden. Çok üzülmüş ama aynı anda da sana kavuşmak için daha da hırslanmıştım. Bir sene sadece çalıştım yanına gelebilmek için gün saydım , ara ara aradın konuştuk çağırdın hep beni , planlar yaptın gelince şöyle böyle diye. Sonra o gün geldi ben kazandım İstanbulu, çok sevindik her şey yoluna girecekti. Sana süpriz yaptım söylediğim tarihten daha erkenn gelmiştim , o akşam görüşecektik ilk defa görecektik birbirimizi. Annen aradı hatta yine hoşgeldin kızım İstanbula dedi nası mutluydum. Koştum , kapıdaydın beni bekliyodun , durdum bi an evet gerçekti ordaydım , koştum sarıldım. ilk defa gib değildi , bilmem kaçıncı buluşmamız gibiydi. ikimizde inanmıyorduk yanyana olduğumuza , sarıldık , öptük birbirimizi , bana inanmayanlara inat sarıldım sana , başarmıştım. sonunda sarılmıştım sana. 10 gün sonra yanına geldiğimde , olmuyo dedin yapamıyorum üzerim seni , arkadaş kalalım dedin. Ne dicemi bilemedim , sana diyecek tek kelimem kalmamıştı , 1 saatlik bir konuşmadan sonra , sen beni , benim seni sevdiğim kadar sevmedin dedim , yalan söyliyemem dedin , o an içimdeb bir şeyler koptu , kapıyı çektim çıktım. Şimdi bunların üstünden 4 ay geçti , ben üniversiteyi bıraktım , İstanbulu terkettim , senin için karşıma aldığım ailemin yüzüne bakamayark geri eve döndüm , senin bunların hiç birinden haberin yok. Ama yinede sağol , hayatımın dönüm noktası oldun , beni kendime getirdin , sayende küçük pembe dünyamdan büyük ve kirli dünyaya adım attım , duygularım olmadan yaşamayı öğrendim.
fazlaminikbirbayan hasret sabah erken kalkmak gibidir bence, insanın erteledikçe erteleyesi gelir. hayat; 5 dk daha, hasret için -hep- çok erken.
ufakozgurluklerininsani
